Interviews:

April 2007, Interview with Dutch Progressive magazine IO Pages"

Uitspraken:

• “Belangrijk is dat een producer zich als een lid van de band beschouwt.”

• “De progrock-scene leeft en vernieuwt zichzelf.”

VIS IN PROGRESSIEF WATER
Frank Van Bogaert is van vele markten thuis: zijn muziek is een perfecte mix tussen orkestrale elektronische muziek en moderne sfeervolle popmuziek met etnische invloeden. Hij is een prima componist, een uitstekende toetsenist en een gevierde producer alsmede studiotechnicus. Zo produceerde hij progrockalbums van zijn landgenoten Ghiribizzi en Mindgames. Onlangs verscheen zijn zesde plaat Nomads, zijn beste tot op heden. Reden genoeg voor de vriendelijke Belg om even op en neer te rijden van Antwerpen naar Alkmaar om tekst en uitleg te geven.

Wat kun je vertellen over je muzikale achtergronden?
“Het begon met de band 1000 Ohm in het begin van de jaren ’80. Dat was een soort Vlaamse Ultravox/Depeche Mode. We zaten bij een major platenfirma en hebben een hit gehad. In die periode werkte ik al veel in de studio als geluidstechnicus en nadat 1000 Ohm ermee gestopt is in 1987, ben ik in de studio blijven hangen. Op gegeven moment heb ik deze studio, de ACE-Studio vlakbij Antwerpen, overgenomen en verdien ik er mijn geld mee.”
Hoe komt jouw muziek tot leven?
“Door gemoedstoestanden. Het heeft geen zin om muziek te maken als het gevoel er niet is. Mijn muziek is altijd gebaseerd rondom een melodielijn en akkoordenstructuren, vaak ontstaan op een akoestische piano. Daarna maak ik een sounddesign met synthesizers, vul het geheel zogezegd in.”
Ik moet eerlijk zeggen dat ik elektronische muziek soms wat kil en emotieloos vind. Het valt me op dat jouw muziek juist een grote emotionele lading heeft.
“Het is geen trucje van me. Het lukt me gewoon om mijn gevoelens via mijn handen naar de piano over te brengen. Vangelis kan dit ook erg goed. Het is tegenwoordig gemakkelijk om met behulp van sequencers elektronische muziek te maken maar zonder gevoel raakt het niemand.”
Je noemt Vangelis: jouw muziek heeft trekjes van zijn muziek. Is hij een voorbeeld?
“Absoluut. Met zijn muziek ben ik opgegroeid. Mijn keuze om met synthesizers te gaan werken komt door hem. Ik speelde reeds gitaar en piano toen ik op gegeven moment Albedo 0.39 hoorde. Het was een openbaring voor me.”
Ik hoor in jouw muziek ook verwijzingen naar de “world-EM” van bijvoorbeeld Deep Forest maar ook naar de muziek uit de jaren ‘80.
“Ik ben muzikaal bewust geworden in de jaren ’80, ben een kind van de jaren ’80. Het zit in mijn bloed. In deze periode zijn veel platen gemaakt die muzikaal nog altijd overeind staan. Deep Forest waren de eersten die een fraaie fusion hebben gemaakt tussen elektronica en wereldmuziek. Helaas is deze stijl teveel uitgebuit door de new age.”
Gelet op de etnische invloeden in je muziek: reis je veel?
“Nee. Deze invloeden hebben te maken met het feit dat ik in mijn studio veel werk met etnische muziek. Ik laat mij meesleuren door de verschillende culturen die hier binnenkomen. Zo ben ik onlangs bezig geweest met een Senegalese plaat en met een album met Schotse doedelzakmuziek. Dit maakt je muzikale invloeden kleurrijk. Ook heb ik een grote collectie platen van allerlei muziekstijlen. Ik kan mij niet voorstellen dat je slechts naar één soort muziek luistert. Muzikale diversiteit verrijkt je leven.”
Vertel eens iets over Nomads.
“Aan dit album heb ik ongeveer twee jaar gewerkt. De plaat gaat over bepaalde plaatsen in de wereld. Plaatsen waar mensen zoeken naar vernieuwing, nieuwe uitdagingen. Het lijkt alsof het een conceptalbum is maar het concept ontstond pas toen ik samen met ontwerper Pablo Magne aan de hoes ben gaan werken. Hij had namelijk ongeveer dezelfde beelden in zijn hoofd als ik.”
Wat ik zo mooi vind aan de plaat is het gave contrast tussen de stukken: van symfonische filmmuziek, via etnische pop tot pianostukken. Hoe heb je de nummers uitgekozen?
“Wel, ik heb meer muziek gemaakt dan op de CD paste, dus heb ik moeten kiezen om bepaalde stukken niet te gebruiken. Ook dat is weer een gevoelskwestie. Ik heb altijd wel een bepaald idee in welke richting de muziek uit dient te gaan. Het is belangrijk om daarbij over een professionele studio te beschikken waardoor ik de mogelijkheden heb om het allemaal uit te werken, zelfs al komt het niet op de CD.”
Wat ik bij jouw muziek een verschil vind met vele andere EM, is dat jij weliswaar veel techniek gebruikt maar de techniek niet overheersend laat zijn. Jij kan ook “gewoon” achter de piano gaan zitten, zoals op de tracks Aquatopia en Mont Blanc.
“Zoals ik al zei: meestal componeer ik achter de piano. Het is belangrijk dat de nummers die je componeert overeind blijven zonder de technologie. Ik kan het meeste van mijn muziek dan ook volledig, zeg maar “unplugged” alleen op de piano uitvoeren. En nee, zoals velen wel willen weten,ik heb geen klassieke opleiding gehad.”
Ik vind deze jouw beste album tot op heden, een echt meesterwerk. Besef je dan dat je volgende plaat een nóg groter meesterwerk moet zijn?
“Ja, en dat beangstigt me. Ik durf hardop te zeggen dat ik Nomads ook mijn beste plaat vind. Dat is ook de reden waarom ik de komende tijd even geen eigen muziek ga maken maar me terug ga concentreren op het producen van bands.”
Nomads en de verzamel-CD One Out Of Five worden vergezeld van prachtige hoezen van Pablo Magne. Hoe is deze samenwerking ontstaan?
“Pablo werkt al een tijdje als ontwerper voor hoezen van CD’s op het label Groove Unlimited en het leek me wel interessant om hem mijn ideeën voor te leggen. Pablo heeft zoveel talent dat hij kan maken wat ik wil en dat is prima. Zijn hoezen doen me denken aan die van Storm Thorgersson (ook bekend als Hipgnosis) die beroemde hoezen heeft ontworpen voor onder meer Pink Floyd en The Alan Parsons Project. De muziek en de hoes tezamen vormen een totaalpakket. Groove ziet dit ook in; ik vind het dan ook een van de meest kwalitatieve labels op dit terrein."

PROG
Je hebt onlangs twee platen met progressieve rock uit België geproduceerd: Pan’ta Rhei van Ghiribizzi en Actors In A Play van Mindgames. Hoe is dat totstandgekomen?
“Ghiribizzi heeft contact met mij opgenomen. Mindgames is via een vriend gegaan. Ze kwamen in mijn studio en zeiden “Waarom jij?”. Ik zei toen “Kijk eens in mijn platenkast”. Deze kast zit namelijk vol met progrock. Ik voel mij als een vis in het water als ik met progressieve rockbands samenwerk. Ik probeer in mijn producties invloeden te verwerken van al die platen die ik bezit. Belangrijk is dat een producer zich als een lid van de band beschouwt, althans tijdens de opnamesessies.
Beide bands vind ik over veel talent beschikken. Ghiribizzi is overigens een term uit de Italiaanse klassieke muziek en gaat over wispelturigheid,wat zich uit in hun muziek. Mindgames heeft een klassiekere doch zeer volwassen prog sound en zanger Bart Schram heeft een uitstekende podiumpresentatie. Daar veel progbands denken dat een productie in een professionele studio als de ACE onbetaalbaar is, proberen ze thuis of in hun repetitieruimte wat op te nemen. Dit heeft meestal tot gevolg dat, hoewel de muziek wel goed is, de opnamekwaliteit zo belabberd is dat je niet van de CD kunt genieten. Althans ik niet. Dus als producer/engineer geef ik progbands speciale studiodeals, simpelweg omdat aan progmuziek werken voor mij nog steeds het meest motiverende werk is en er zo dan toch technisch kwalitatievere opnames kunnen gemaakt worden. Ik ben een echte diehard progfan. Ik koop vrij veel prog CD’s en kan dus met volle overtuiging zeggen :“ De progrock-scène leeft en vernieuwt zichzelf.”
Zou je jezelf zien als toetsenist in een progband?
“Ja en nee. Voor de uitdaging zou ik ja zeggen maar ik zeg nee tegen het spelen in een band om praktische redenen. Ik vind het prima zo om als producer te werken en mijn soloplaten te maken. Zoals gezegd, probeer ik wel invloed te hebben op het geluid van de bands waarmee ik werk: dat is bijvoorbeeld te horen in het toetsenwerk van Mindgames. Ik volg de ontwikkelingen op het terrein van keyboards overigens intensief, dat moet ook wel als studiotechnicus. Ik ben er constant mee bezig: als mijn vrouw en ik op vakantie op een strand liggen, leest zij een boek en ik een handleiding.”
Ik vind jouw muziek bijzonder beeldend: het zou dienst kunnen doen als filmmuziek. Heb je dit wel eens gemaakt en, zo niet, heb je ambities op dat gebied?
“Ik heb er ervaring mee: zo heb ik de muziek geschreven voor twee Vlaamse films en voor verscheidene TV-series Daarnaast maak ik ook regelmatig muziek voor commercials voor TV en radio. De ambitie is er, alleen zijn er in Vlaanderen niet zoveel mogelijkheden. Je moet relaties hebben, naast uiteraard talent. Momenteel werk ik aan de score van een Vlaamse animatie film.”
In 2002 heb je opgetreden op het E-Live festival. Hoe is dit bevallen en wat vind je van dit soort festivals?
“Dat was erg leuk. Het kostte twee maanden voorbereidingstijd. Ik heb maar twee handen dus dien je te bepalen voor elke song apart wat je door de computer laat doen en wat niet. Een concert met een voltallige live band lijkt me interessant maar dan zullen de kosten uiteraard omhoog gaan.Tijdens E-Live 2002 werkte ik met een camera die op mijn handen gericht was. Tot op dat moment vond ik dat dit te weinig gedaan werd tijdens concerten. Nu zie je dat wel vaker. Dit soort festivals zijn erg belangrijk voor de scène, vooral om contacten te leggen en/of te onderhouden.”
Met wie zou je wel eens willen samenwerken?
“Tja, ik zou natuurlijk meteen Vangelis kunnen zeggen. Dat lijkt mij ook geweldig maar er is een spreekwoord “Never meet your heroes”. Het zou namelijk tegen kunnen vallen. Steven Wilson van Porcupine Tree zou gaaf zijn maar wie wil er niet met hem werken? Concreter is Erik Wøllo: dat vind ik een van de meest interessante elektronische musici. Van de tracks die het niet gehaald hebben op Nomads was er eentje die van zang voorzien was. Maar voor mij kon die er enkel op als iemand als bijvoorbeeld Jon Anderson die zou inzingen. Ik heb zelfs m'n stoute schoenen aangetrokken en Jon's management hierover gecontacteerd en ook laten weten dat ik bereid was hier royaal voor te betalen. Via internet kan je tegenwoordig gemakkelijk iemand aan de andere kant van de wereld iets voor je laten inzingen of inspelen! Maar reactie kwam er niet dus die track ligt nog in de kast.”

Prog-produktiewerk:
2005: Ghiribizzi - Pan’ta Rhei
2006: Mindgames - Actors In A Play

Interview en tekst: Paul Rijkens